EETstoornis, ja.

Ik denk  niet dat er ook  maar 1 iemand is die realiseert dat achter dit uitgemergelde koppie zulke heftige, veelvoorkomende vreetbuien schuilgaan.

Dat dit uitgemergelde mensje uberhaupt eet, zal velen al verbazen. Laat staan dat er hele schranspartijen aan te pas komen. Die nimmer worden uitgekotst. Nimmer. Kon ik dat maar, dat zou soms wel zo ongelooflijk opluchten…

De schransbuien nemen toe en toe. Bijna om de dag nu. Dan voel ik me zo ontiegelijk klein. Klein en verschrikkelijk. God, dan wil ik niets liever dan wegzakken in de aarde. Inslapen. In slaap vallen en nooit meer wakker hoeven worden. Dat is dan alles wat ik wil.

Iedereen heeft het maar zo druk met of ik anorexia heb. Anorexia. Dan moet je kotsen. Niet ongesteld worden. Nooit eten. Nooit willen eten. Dunner willen worden. Niks van dat alles. Geen van allen gaat voor mij op. Ik vreet. Obsessief. Ongezond. Ongewild. En dat maakt me nog ongelukkiger dan niet eten ooit had kunnen doen..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s